اشاره درست رضا پهلوی به تفاوت حمایت بین اللملی از مردم و دخالت خارجی

رضا پهلوی یک بار دیگر به موضوعی اشاره کرده است که چند روزیست مورد بحث فعالین سیاسی است
حمایت بین اللملی از حقوق بشر در ایران و صدای آزادی خواهی مردم ایران برای تعیین سرنوشتشان توسط خودشان با دخالت نظامی خارجی و ویرانی ایران و بعد از آن تعیین سرنوشت کشور توسط نیروهای خارجی تفاوت اساسی دارد و متاسفانه بعضی نیروهای سیاسی قدیمی به تفاوت این دو واقف نیستند .
رضا پهلوی اولین بار بین سیاستمداران ایرانی به این موضوع اشاره کرده است و باید به هوش سیاسی او آفرین گفت .
اولی مصداق شعاری است که بر سر در سازمان ملل امده است که
چو عضوی به درد آورد روزگار ٫ دگر عضوها را نماند قرار و دومی راهی است که ممکن است سرنوشت سیاهی را برای ایران رقم بزند.

حکومت اشغال گر اسلامی ایران برای بقای خود در صدد آغاز جنگی خانمان سوز میباشد. آن عده که میپندارند شروع جنگ میتواند به براندازی رژیم خونخوار و فاشیست ایران منجر شود سخت در اشتباه میباشند زیرا  با نگاهی به مصاحبه وزیر خارجه امریکا - که گروه های سیاسی و یا مردم ایران را تشویق به کمک خواهی از آمریکا و ناتو کرد- دچار شوق زیاد از حد  می شوند و به این امر بدیهی بی توجهند که هیچ گربه ای برای رضای خدا موش نمی گیرد و حقوق بشر ، دمکراسی و آزادی نقابی برای اعمال اراده سیاسی و مداخله در امور داخلی کشورهاست.

هر گونه دخالت بیگانه در امور داخلی ایران ضربه مهلکی به حرکت ملی مردمی میهنمان خواهد زد و این دقیقا همان چیزی است که بخش تندرو حاکمیت ایران نیز برای سرکوب کردن حرکت مسالمت جویانه مردم برای تغییر رژیم خواهان است .

مقابله با دیکتاتوری حکم بر میهن این نیستا که کسانی به نام حرکت دمکراسی خواهی و آزادی برای رسیدن به اهداف خود نوعی وابستگی به بیگانگان را ایجاد کنند. میهن ما به دست و اراده خود ما به آزادی میبایست دست یابد هر گونه دخالت بیگانه چه از طریق جنگ و چه از طرق دیگر فقط به سود و منفعت بیگانگان است و میهن و ملت ما را به وابستگی میکشاند .

هیچ کسی به غیر از یک ایرانی میهن پرست دلش به حال میهن و هم میهن نمیسوزد ! ما میبایست به مبارزات مدنی که کمترین هزینه جانی را برای همه دارد حمایت کنیم این مطلبی است که همواره شاهزاده رضا پهلوی بر آن تکیه داشته اند .

اکنون زمان آن است که آمریکا و کشورهای هم پیمانش  روش های جدیدی را برای خنثی کردن جمهوری اسلامی بیابد. آنها  می تواند بر نقض حقوق بشر متمرکز شود. از سفر مقامات ایرانی جلوگیری کند. مخالفان ایرانی را به نام خطاب کنند (به عنوان مثال نسترین ستوده ). آنها  می تواند تحریم هایی را علیه آیت الله علی خامنه ای و همدستانش اعمال کند. همچنین می توانند به مخالفان کمک کند از سانسور الکترونیک عبور کنند... اکنون زمان آن است که واشنگتن به این نتیجه برسد که بر ملا ساختن موارد نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی، بسیار کارساز تر از اقدام نظامی یا میز مذاکره است.

چو ایران نباشد تن من مباد ، بر این بوم و بر زنده یک تن مباد !